Robbert van den Broeke wil onderzoek naar buitenaardse lichaamsdelen

Toen Robbert daar aan kwam zag hij een ei-achtig object in de lucht hangen; het was een ei op zijn kant, dus horizontaal. Het object straalde een geel-goudachtig licht uit. Robbert kwam bij het grasveld en zag dat het object precies boven het veld hing op ongeveer 15 meter hoogte. Robbert liep het veld in en vervolgens kwam er uit het schip een soort lichtgevende bal die leek te exploderen, wat niet letterlijk zo was. Ineens begonnen 2 lichamen die uit de bol kwamen te draaien en landden op de grond. Toen ze tot stilstand kwamen zag Robbert 2 octopusachtige wezens recht voor zich staan. Zoals hij ze in gedachte had gezien, maar nu waren ze écht fysiek, lichamelijk bij hem. Ze hadden een peervormig hoofd met amandelvormige ogen en uit de borstkassen en rug kwamen tentakels. Hun benen leken reptielachtig en ze zagen er glibberig uit.

Luister hier het verbijsterende fragment terug

Er was 1 groot octupus wezen die behoorlijk groot was, en 1 kleinere die leek op een kind-wezen en ze roken naar vis. Daarna voelde Robbert dat de wezens doorgaven dat ze weer moesten vertrekken en kreeg door dat ze iets achter zouden laten voor hem, toen kwam er een soort licht om de wezens heen en gingen de lichamen zeer snel draaien als een tornado. Robbert schrok toen want er vlogen allemaal tentakels van een wezen af die verdeeld verspreid over het veld neerkwamen. Robbert raakte even in paniek en vroeg in gedachte aan de wezens “Gaat alles goed nu, of gaat het fout?” want Robbert besefte dat ze aan het dematerialiseren waren. Toen kreeg Robbert door dat de tentakels als aandenken en als bewijsmateriaal achtergelaten worden, dat hij zich geen zorgen hoeft te maken omdat deze tentakels automatisch weer terug aangroeien bij deze wezens. Het aangroeien gaat bij hun vrijwel direct, de lichamen herstellen zich sneller dan bij de meeste wezens hier op aarde. Deze lichaamsdelen zijn dus bewust achter gelaten. Robbert voelde ook dat de wezens geen pijn ervoeren bij het afgeven van hun lichamelijk materiaal.

Daarna schoten de draaiende lichamen terug in het grote eivormig object en deze werd even heel fel lichtgevend en verdween ineens in het niks alsof er een tv uitgezet werd. Robbert keek om zich heen op de grond en hij zag overal de tentakels liggen, hij liep naar zijn brommer en wist dat hij in zijn kofferbak een plastic zak zag liggen en pakte met de plastic zak de tentakels op.


Robbert wil de tentakels nu wetenschappelijk laten onderzoeken, op organisch niveau en het DNA, omdat het DNA van deze tentakels waarschijnlijk een bewijs leveren van buitenaards leven (buitenaards DNA). Robbert snapt dat deze gebeurtenis en het achtergebleven materiaal als heftig ervaren kan worden, voor sommige mensen zelfs als onwerkelijk. Hij wilde dit in eerste instantie daarom ook niet naar buiten brengen maar hij voelde dat de wezens willen dat het toch gedeeld word en vooral het wetenschappelijk onderzoek (naar het DNA) heel belangrijk zal worden. Nancy talbott heeft al aangegeven opzoek te gaan naar een geschikte wetenschapper. De tentakels zijn nu veilig (ergens anders dan bij Robbert) ondergebracht en ingevroren. Robbert is bereid om deze tentakels te laten zien aan mensen, wetenschappers en journalisten op afspraak.

bron: robbertvandenbroeke.nl